| ФИО | Очки |
|---|---|
| Мужчины | |
| Женщины | |
Библиотека
Праз тыдзень пасля "Азiмут-шоў" Лёша Лабчэўскi папрасiў мяне дабавiць што-небудзь у прыйшоўшы да яго на e-mail матэрыял пра вышэйназваныя спаборнiцтвы. Я з ахвотай згадзiлася. Хаця i ведала, што, дапаўняючы што-небудзь, прыходзiцца ўстаўляць думкi ў загадзя вызначаныя межы. Таму часта не стае прасторы, шмат ад сябе не ўставiш. А пра "Азiмут-шоў" мне хацелася напiсаць, як толькi я прыехала ў Чачэвiчы. Бо ёсць што пiсаць i пра каго. А зараз вось змяшчаем гэты рэпартаж i на нашым сайце.
З невялiкiм жалем можна было адзначыць той факт, што колькасць удзельнiкаў амаль не павялiчваецца, хаця спаборнiцтвы правоюзяцца ўжо трэцi год. Вiдаць, многiя лiчаць "Азiмут-шоў" несур'ёзным стартам, таму "не губляюць на яго час i грошы".
Што датычыцца часу, то як яго можна "губляць", калi размова iдзе пра свята душы (урэшце пiва перад стартам спрынта-прыкола можна аддаць суседу, а алкаголь-КП наогул прамiнуць).
Ну, а грошы патрэбны толькi на праезд у недалёкiя Чачэвiчы (прабачце, але Беларусь - не Расiя i не далёкае замежжа, нават з канца ў канец на цягнiках ды аўтобусах з перасадкамi даехаць можна за дзень). На заяўку ў сумме трэба менш пяцi тысяч (кожны вiд - 500 руб., спрынт-прыкол - 2,5 тыс., аплата перад самым стартам). А памiж iншым была намалявана новая карта, кожная (!) абклеена скотчам, а дыстанцыi ўнесены пры дапамозе прынтэра. Дабаўце да гэтага медалi, прызы i бясплатнае размяшчэнне ў домiках на базе адпачынку.
Лiчу, што спаборнiцтвы былi праведзены на вышэйшым узроўнi: дыстанцыi спланаваны граматна, нюансы з герметызацыяй карты i адзнакай на месцы прадуманы да дробязей. Так што бяжыш i дыскамфрту не адчуваеш. Усё - у задавальненне. А цi шмат стартаў такога кшталту ў нас у Беларарусi? То там недахоп, то тут мiнус. Нават адказныя спаборнiцтвы не без праколаў праходзяць. Але ў адрозненнi ад адказных на "Азiмут-шоў" многiя (я упэўнена) атрымалi задавальнення значна больш.
Любыя спаборнiцтвы патрэбны для чаго? Каб паказаць вынiк, вызначыць, на што здольны, дый паглядзець на свой узровень. А чым горшыя вынiкi на "Азiмут-шоў", якiя выклiкалi i здзiўленне, i захапленне? Калi чалавек пасля алкаголь-пiкета выхдзiць (!) на старт супер-спрынта, бяжыць у патрэбны (!) бок (хоць лiнii поўначы на карце перавернуты) i не блытае пiкеты, гэта пра нешта гаворыць.
Да адказнага старта спарцмэны падрыхтавалiся, як кажуць, падвялi сябе - паказалi вынiк. А паспрабуйце хоць раз праверыць свае здольнасцi знянацку, без падрыхтоўкi. Той самы псiхалагiчны настрой, такi важны ў арыентаваннi, без якога бываюць зрывы i "залёты", выпрацоўваюць цi не ў такiх сiтуацыях?
Яшчэ адзiн цiкавы момант, звязаны з "Азiмут-шоў". Усе ехалi туды i не ведалi, што там чакае, але гатовы былi прыняць удзел ва ўсiх прапанаваных вiдах. I гэта рабiлася з радасцю i лёгкасцю. Трэба сказаць, што часу адпачыць было яшчэ менш, чым на Чампiянаце РБ у першы дзень. Гэта праўда, што не было часу прыгатаваць паесцi i паляжаць. Але ж нiхто не скардзiўся. Уласна я вярнулася дадому з "Азiмут-шоў" эмацыянальна багацейшай, чым нават з Чампiяната РБ. Многiя не падзеляць маю думку, але я лiчу, што такое багацце даражэй за iншае. Дык цi маюць рацыю тыя, што эканомяць на радасцi?
Можна зразумець элiтных арыенцiроўшчыкаў (я маю на ўвазе сапраўдную элiту, а не тых, хто бегае па МЕ i ЖЕ). Чалавеку, якi займаецца справай прафесiйна i сур'ёзна, цяжка атрымлiваць задавальненне ад пародыi. Няхай сабе гэта будзе i весела, i незвычайна. Для iх арыентаванне - праца , i задавальненне звязана ў першую чаргу з прафесiйнымi вынiкамi. Гэта элiта. А што ж астатнiя? Такi старт, як "Азiмут-шоу" спецыяльна для iх робiцца, для iх людзi стараюцца i працуюць бясплатна. Толькi ў гэтым годзе ў Мiнску на Зялёны Стадыён заявiлася каля 800 чалавек. I калi не ўлiчваць юных спарцмэнаў i ветэранаў, застаецца ўражваючая лiчба бегаючых арыенцiроўшчыкаў. А колькi iх па Беларусi! Дык чаму ж яны прамiнаюць такi вясёлы старт, як "Азiмут-шоў"? Няўжо з-за ляноты душэўнай?
Як бы там нi было, але дзякуй Пашу Чорнаму i яго камандзе за iх працу. Тое, што яны робяць, здорава i сапраўды класна. А што датычыцца ўдзельнiкаў, то туды нiхто нiкога не гонiць, але там усiх чакаюць.
Цi часта ў жыццi выпадае такое спалучэнне акалiчнасцей?
